Lahm bi ajin

Lahm bi ajin, zapisywane też jako Lahm bi Ajeen, dosłownie znaczy po arabsku „mięso z ciastem” albo „mięso w cieście”. To danie lewantyńskie i szerzej bliskowschodnie: cienki krążek lub placek z ciasta jest smarowany mieszanką mielonej wołowiny albo jagnięciny z cebulą, pomidorem, ziołami, przyprawami i często melasą z granatu. Źródła wiążą je szczególnie z Lewantem, Libanem i Syrią, ale bardzo bliskie lub regionalne warianty są znane także jako turecki lahmacun, ormiański lahmajun/lahmajoun, irackie lahm bi ajeen oraz sfiha. Zwykle podaje się je ciepłe, często z cytryną, jogurtem, ayranem, ziołami, cebulą albo warzywami.

Kuchnia: kuchnia bliskowschodnia. Typ: płaski placek mięsny. Region: Lewant, Azja Zachodnia, Syria, Aleppo, Liban, południowa Turcja.

Cienki, okrągły lub owalny placek z jasnego albo złocistego ciasta, pokryty prawie do brzegów cienką, czerwonobrązową warstwą mielonego mięsa z drobno posiekanymi warzywami i ziołami. Brzegi bywają lekko przypieczone i chrupiące, a środek pozostaje miękki oraz giętki; na talerzu często widać plasterki cytryny, natkę pietruszki, cebulę lub jogurt. Nie powinien wyglądać jak pizza z serem, bo klasyczne źródła podkreślają brak sera i osobnego sosu pomidorowego.

• arabska nazwa oznacza mięso z ciastem
• cienkie ciasto pieczone razem z surową mieszanką mielonego mięsa
• mięsno-pomidorowa masa jest wymieszana przed pieczeniem, zamiast być osobnymi warstwami sosu i dodatków
• brak sera jest jedną z cech odróżniających je od pizzy
• częste użycie cebuli, pomidora, pietruszki, papryki, przypraw bliskowschodnich i melasy z granatu
• regionalne nazwy i formy nakładają się z lahmacun, lahmajun i sfiha
• może być jedzone płasko, złożone albo zwinięte z warzywami w zależności od regionu i stylu podania

• Asado Mezze & Grill35 zł