Polędwica z dzika

Polędwica z dzika to opisowa nazwa potrawy z delikatnego kawałka dziczyzny, a nie jedna kanoniczna receptura. Polskie źródła przepisowe i restauracyjne łączą ją z marynatą z jałowcem, winem, czosnkiem i korzennymi przyprawami oraz z dodatkami leśnymi, śliwką, żurawiną, grzybami albo sosem jałowcowym. Źródła anglojęzyczne opisują podobne wild boar tenderloin jako mięso grillowane lub obsmażane i krojone w plastry, często z owocowym sosem. Brak jednoznacznie potwierdzonego regionu pochodzenia; jest to raczej potrawa kuchni polskiej/myśliwskiej i szerzej europejskiej kuchni z dziczyzną.

Kuchnia: kuchnia polska. Typ: danie główne mięsne. Region: —.

Na talerzu zwykle widać ciemniejsze, zrumienione medaliony lub plastry dziczyzny z sosem obok albo na mięsie. Podanie bywa restauracyjne: sos jałowcowy, żurawinowy, wiśniowy lub grzybowo-śmietanowy, do tego purée, mus z selera, grzyby, śliwki albo żurawina. Mięso powinno wyglądać jak zwarty kawałek polędwicy, a nie mielony gulasz czy panierowany kotlet.

• dziczyzna z dzika jako główny składnik
• częste wcześniejsze marynowanie
• częsty jałowiec i zioła do dziczyzny
• łączenie z czerwonym winem lub octem winnym
• częste dodatki leśne: grzyby, żurawina, śliwka
• podanie jako eleganckie danie główne
• nazwa opisowa, bez jednej ustalonej receptury

• Restauracja Wilanów72 zł