Affogato, pełniej affogato al caffè, to prosty włoski deser łączący zimne gelato, najczęściej waniliowe, fiordilatte albo śmietankowe, z gorącym espresso. Nazwa odnosi się do lodów „utopionych” w kawie, a charakter dania buduje kontrast temperatur, słodyczy lodów i goryczy kawy. W restauracjach bywa podawane jako deser po posiłku, czasem z dodatkiem likieru, kakao, orzechów, bitej śmietany albo ciemnej czekolady.
Aglio e olio to klasyczna pasta oparta na kilku składnikach: makaronie, czosnku i oliwie extra virgin. W menu bardzo często pojawia się jako aglio, olio e peperoncino, czyli wersja z ostrą papryczką lub płatkami chili. Danie jest szybkie, oszczędne i rozpoznawalne po błyszczących nitkach spaghetti z kawałkami czosnku, chili i czasem natką pietruszki. Źródła wiążą je z kuchnią włoską, zwłaszcza z tradycją neapolitańską/Kampanią, choć istnieje też regionalna klasyfikacja jako danie Lazio.
Amatriciana to klasyczna włoska pasta z czerwonym sosem z pomidorów, podsmażonego guanciale i sera pecorino. Źródła wiążą ją z miastem Amatrice w prowincji Rieti w Lazio; w Rzymie szczególnie często podaje się ją z bucatini, a w Amatrice tradycyjnie ze spaghetti. Danie wywodzi się z prostszej gricia, do której później dodano pomidor, tworząc rozpoznawalny, wytrawny i lekko pikantny sos.
Antipasto, w liczbie mnogiej antipasti, jest elementem kuchni włoskiej podawanym na początku posiłku, aby pobudzić apetyt. Nie oznacza jednego sztywnego przepisu, lecz kategorię przystawek: najczęściej deski lub talerze z wędlinami, serami, oliwkami, marynowanymi lub grillowanymi warzywami, pieczywem i czasem owocami morza. Skład zależy od regionu i restauracji, dlatego w menu może występować jako antipasto italiano, antipasto toscano, antipasto di mare albo deska do dzielenia.
Arista tonnata to wieprzowa wariacja na temat vitello tonnato: zamiast cielęciny używa się aristy, czyli kawałka schabu lub pieczeni wieprzowej. Mięso jest gotowane, duszone albo pieczone z ziołami i winem, następnie krojone w plastry i podawane z sosem tuńczykowym. Źródła opisują je jako włoskie danie powiązane z klasykiem kuchni piemonteskiej, zwykle serwowane na zimno lub w temperaturze pokojowej jako antipasto albo drugie danie.
Arrosticini to charakterystyczne dla Abruzji cienkie szaszłyki z kostek mięsa owczego, baraniego lub jagnięcego, nabijanych na drewniane patyczki i pieczonych nad żarem. Danie wywodzi się z pasterskiej tradycji regionu i jest wpisane w lokalną kuchnię abruzyjską oraz listy tradycyjnych produktów. Klasyczna forma jest prosta: mięso, jego tłuszcz i sól, ewentualnie naturalne aromaty, a całość podaje się bardzo gorącą, często w pęczkach, jako jedzenie uliczne lub danie z grilla.
Bakłażan faszerowany jest realnym daniem, ale nie jedną ściśle zdefiniowaną potrawą: w menu może oznaczać włoskie Melanzane ripiene, tureckie karnıyarık, imam bayıldı albo ogólną wersję restauracyjną. W wariancie włoskim, zwłaszcza kalabryjskim, połówki bakłażana wypełnia się miąższem, pieczywem, serem, jajkiem, ziołami i często zapieka w sosie pomidorowym. W wariantach tureckich bakłażan bywa nadziewany cebulą, czosnkiem, pomidorem, papryką, ziołami i przyprawami, z mięsem mielonym w karnıyarık albo bez mięsa w imam bayıldı.
Termin nie oznacza jednej ścisłej receptury, lecz kategorię dania lub sposób podania: stek, często z kością, przygotowany na mocnym ogniu. Najbardziej znanym wariantem jest Bistecca alla Fiorentina, gruby stek T-bone z polędwicą i rostbefem, kojarzony z Florencją i kuchnią toskańską. Przykłady z menu, takie jak Bistecca di maiale con osso i Bistecca di pesce spada, pokazują, że nazwa może odnosić się także do steku wieprzowego albo rybnego.
Bocconcini to przede wszystkim małe, świeże kulki mozzarelli, zwykle z mleka krowiego, bawolego lub ich mieszanki, sprzedawane w solance albo serwatce. Nazwa pochodzi z włoskiego i oznacza małe kęsy lub małe porcje, dlatego w menu może oznaczać zarówno same kulki sera, jak i danie z małych kawałków, np. z dodatkiem 'nduja, pomidorów, prosciutto albo panierki. W kuchni włoskiej bocconcini najczęściej występują w sałatce Caprese, na szaszłykach przystawkowych, w antipasti, w makaronach i na pizzy.
Bombetta z kurczaka to drobiowa interpretacja bombette pugliesi, czyli małych nadziewanych roladek mięsnych związanych z Apulią i Valle d'Itria. Tradycyjne bombette robi się z wieprzowego capocollo i sera, natomiast źródła kulinarne pokazują wariant z plastrów kurczaka nadziewanych pecorino, natką pietruszki, czosnkiem i pieprzem. Danie ma formę małych zawiniętych pakiecików lub roladek, podawanych jako drugie danie, często z warzywami, sosem pomidorowym albo po prostu po obróbce na patelni, grillu lub w piecu.
