Abugannus, częściej zapisywany jako Abugannuş, Abagannuş lub Babagannuş, to zimna przystawka albo pasta z opalonego bakłażana. Źródła tureckie łączą ją z kuchnią Hatay/Antakya i podają jako meze do pieczywa lub dań mięsnych, a źródła ogólne opisują pokrewne baba ghanoush jako bliskowschodnią pastę z bakłażana, tahini, cytryny i czosnku. Nazewnictwo i skład różnią się regionalnie: w jednych opisach pojawia się tahini lub jogurt, w innych pieczona papryka, pomidor, cebula, oliwa i nar ekşisi.
Acılı Ezme jest tureckim meze podawanym jako pikantna sałatka, dip lub pasta do pieczywa i dań z grilla. Źródła opisują je jako drobno posiekane warzywa, głównie pomidory i paprykę, doprawione m.in. czosnkiem, natką pietruszki, cytryną, oliwą, ostrą papryką i często melasą z granatu. Nazwa wskazuje na charakter dania: acılı oznacza pikantne, a ezme odnosi się do rozgniecenia lub rozdrobnienia składników. Wariant Antep/Gaziantep bywa wskazywany jako ostrzejsza, południowo-wschodnia odmiana.
Adana kebab, po turecku Adana kebabı lub Adana kebap, jest daniem mięsnym kojarzonym z miastem Adana i regionem Adana-Mersin w południowej Turcji. Klasyczna wersja opiera się na ręcznie siekanym mięsie młodego barana lub jagnięcia, tłuszczu z ogona, soli oraz czerwonej papryce, a następnie jest pieczona na płaskim szpikulcu nad żarem. Zwykle podaje się go na lawaszu albo jako dürüm, z pieczonymi pomidorami i papryką oraz sałatką z cebuli, pietruszki i sumaku. Poza regionem nazwa często oznacza pikantniejszy wariant mielonego kebabu, odróżniany od łagodniejszego Urfa kebabı.
Ali Nazik, znany tez jako Alinazik kebab, to tureckie danie kojarzone przede wszystkim z Gaziantep. Jego podstawa jest pieczony lub opalany baklazan rozgnieciony z jogurtem i czosnkiem, na ktory naklada sie przyprawione mieso, najczesciej jagnięcine, czasem wolowine albo mieso mielone. Danie jest zwykle kremowe, dymne i czosnkowe, z wyraznym kontrastem miedzy chlodniejsza, gladka baza a soczystym, cieplym miesem.
Atom najczęściej występuje jako tureckie, ostre meze: warstwa süzme yoghurtu albo labneh z czosnkiem, przykryta gorącą mieszanką masła, oliwy i suszonych ostrych papryczek. Źródła kulinarne łączą tę wersję z kuchnią turecką i szczególnie z Izmirem oraz podaniem w meyhane, restauracjach rybnych lub kebabowych. Nazwa jest jednak niejednoznaczna: w menu może oznaczać także wariant İskendera z ostrym sosem atom albo regionalny deser Samsun Atom, dlatego bez kontekstu restauracji należy traktować ją ostrożnie.
Baklava to bogate ciasto deserowe znane w kuchni tureckiej, greckiej, bliskowschodniej i bałkańskiej. Składa się z wielu warstw cienkiego ciasta filo przekładanych orzechami, po upieczeniu nasączanych syropem albo miodem. Pochodzenie całego deseru jest sporne, ale wiele opracowań wiąże współczesną formę z kuchnią osmańską, a Gaziantep/Antep Baklavası ma potwierdzoną ochronę regionalną w UE.
Beyaz Peynir dosłownie oznacza po turecku "biały ser" i jest jednym z podstawowych serów kuchni tureckiej. To biały, bezskórkowy ser dojrzewający w solance, zwykle z mleka owczego, krowiego lub koziego, porównywany do fety i innych bałkańskich serów solankowych. W menu może występować samodzielnie jako Beyaz Peynir Tabağı, czyli talerz białego sera, albo jako składnik śniadania, sałatek, börek, gözleme, pide i menemen.
Beyti kebab jest tureckim daniem mięsnym kojarzonym z Istanbul i restauratorem Beyti Gülerem. W najczęściej spotykanej wersji restauracyjnej przyprawione mięso mielone z jagnięciny lub wołowiny grilluje się na szpikulcu, zawija w lawasz, kroi na kawałki i polewa sosem pomidorowo-maślanym oraz jogurtem. Źródła wskazują, że oryginalna wersja Beyti Gülera opierała się na kawałkach jagnięciny zawijanych w tłuszcz z kotleta, natomiast popularna wersja z mięsa mielonego jest jej szeroko rozpowszechnioną odmianą kebabową.
Beyti Sarma to restauracyjna i domowa forma beyti kebabu, w której doprawione mielone mięso grilluje się na szpadzie lub formuje w wałek, zawija w cienki chleb lavaş albo yufkę, kroi na porcje i polewa sosem pomidorowo-maślanym oraz jogurtem. Danie należy do kuchni tureckiej i jest kojarzone ze Stambułem oraz restauracją Beyti/Beyti Gülera, choć współczesny mielony, zawijany wariant różni się od oryginalnego Beyti kebabu. Na talerzu często pojawiają się także grillowane pomidory, papryka, pietruszka, czasem bulgur albo ryż.
Börek jest rozpoznawalnym daniem kuchni tureckiej i dawnej kuchni osmańskiej, szeroko rozpowszechnionym także na Bałkanach, w krajach Lewantu, Afryki Północnej i w tradycjach żydowskich związanych z Imperium Osmańskim. Podstawą jest cienkie ciasto przekładane, zwijane lub zawijane wokół nadzienia, następnie pieczone albo smażone. W menu może występować jako placek z blachy, spiralny burek, długi rulon, mały trójkątny pasztecik albo chrupiący rulonik typu sigara böreği.
