Nazwa jest realnie używana w polskich przepisach i kartach restauracyjnych, ale jest kulinarnie nieprecyzyjna: klasyczny antrykot to kawałek wołowiny lub cielęciny z okolicy żeber, a nie część kurczaka. W praktyce restauracyjnej "antrykot drobiowy" albo "antrykot z kurczaka" oznacza zwykle płaski kawałek mięsa drobiowego podany jak kotlet obiadowy, często z panierką, frytkami, ziemniakami, surówką albo warzywami. Źródła pokazują kilka wariantów: z piersi kurczaka, z odkostnionego uda, w bułce tartej, w płatkach kukurydzianych, w grzankach albo z dodatkami typu ananas i ser. Nie ma potwierdzonego jednego regionu pochodzenia ani standardowej receptury.
Antrykot z kurczaka jest realnie spotykaną nazwą w polskich przepisach i kartach restauracji, ale nie oznacza klasycznego antrykotu jako części tuszy, bo antrykot właściwie kojarzony jest z wołowiną lub cielęciną. Źródła opisują go albo jako płaski kawałek odkostnionego kurczaka ze skórą, marynowany i pieczony lub grillowany, albo jako panierowany kotlet z piersi kurczaka podobny do sznycla. Pochodzenie nie jest dobrze ustandaryzowane; najbardziej defensywne jest traktowanie tego jako polskiej nazwy restauracyjno-kulinarnej, a nie tradycyjnego regionalnego dania.
Hasło jest niejednoznaczne, bo w źródłach i menu obejmuje kilka pokrewnych form małych wypieków. Może oznaczać cupcake, czyli małe ciastko/ciasto dla jednej osoby pieczone w papilotce lub foremce, zwykle z kremem albo dekoracją. W polskich menu cateringowych i cukierniczych bardzo często chodzi też o kruche babeczki/tartaletki: małe kruche lub francuskie korpusy napełnione kremem, owocami, musem, pastą serową, rybną, mięsną lub warzywną.
Babka ziemniaczana to tradycyjna potrawa ziemniaczana szczególnie kojarzona w Polsce z Podlasiem i Suwalszczyzną, a w szerszym kontekście także z kuchnią białoruską i północno-wschodnią Polską. Przygotowuje się ją z masy z tartych surowych ziemniaków, doprawionej i zapiekanej w formie do zrumienienia. Typowo ma ciemnobrązowy, chrupiący wierzch, ciemnoszary środek oraz wyraźny aromat pieczonych ziemniaków, cebuli i boczku. Podaje się ją na gorąco, często ze śmietaną, zsiadłym mlekiem, maślanką, surówką z kapusty albo po odsmażeniu następnego dnia.
Baranina nie oznacza jednego konkretnego dania, lecz surowiec lub glowny skladnik wielu potraw: pieczeni, gulaszy, curry, kebabow, dan z grilla i potraw duszonych. Zrodla rozrozniaja lamb jako mieso mlodej owcy oraz mutton jako mieso starszej owcy, o mocniejszym smaku i zwykle twardszej strukturze. W polskim i restauracyjnym uzyciu nazwa moze mieszac sie z jagniecina, a w kuchniach poludniowoazjatyckich i karaibskich angielskie mutton moze oznaczac takze koźline. Dlatego haslo jest przydatne jako kategoria miesa, ale wymaga kontekstu menu, aby wskazac konkretna potrawe i kuchnie.
Barszcz biały jest realnym daniem z kuchni polskiej: kwaśną, rozgrzewającą zupą kojarzoną szczególnie z Wielkanocą, ale spotykaną też jako codzienna zupa. Najczęściej bazuje na zakwasie pszennym lub pokrewnej fermentowanej kwaśnej bazie, choć źródła pokazują też regionalne wersje na zakwasie żytnim albo z kiszonej kapusty. Typowe podanie obejmuje białą kiełbasę, jajko na twardo, śmietanę, chrzan, czosnek i majeranek; w menu może występować również z ziemniakami.
Barszcz czerwony jest tradycyjną zupą kojarzoną przede wszystkim z kuchnią polską, ale należy też do szerszej rodziny borszczu popularnej w Europie Środkowo-Wschodniej. Polska wersja menu często oznacza klarowną, rubinową zupę buraczaną, nierzadko zakwaszaną kwasem buraczanym, octem lub sokiem z cytryny. W wariancie wigilijnym bywa postna, gotowana na wywarze warzywnym lub grzybowym i podawana z uszkami. W menu restauracyjnym nazwa może oznaczać także czysty barszcz do picia z kubka albo zestaw z pierogami, krokietem lub pasztecikiem.
Barszcz grzybowy to realna polska zupa, najczęściej kojarzona z kuchnią świąteczną i wigilijną. W źródłach występuje jako kwaśna zupa na suszonych grzybach, warzywach i soku z kiszonej kapusty albo zakwasie, ale także jako czerwony czysty barszcz buraczany gotowany na wywarze grzybowym. Typowy smak opiera się na intensywnym aromacie leśnych grzybów, kwasowości zakwasu lub soku z kiszonki oraz prostym, klarownym lub lekko zabielanym podaniu.
Barszcz zabielany to wariant barszczu buraczanego, w którym do zupy dodaje się śmietanę, dzięki czemu czerwony barszcz staje się łagodniejszy, kremowy i jaśniejszy. Źródła opisują go jako polską zupę z buraków na bulionie lub wywarze, doprawianą kwaśnym składnikiem, ziołami i często podawaną z koperkiem, ziemniakami albo innymi dodatkami. Nazwa opisuje raczej sposób wykończenia barszczu niż jeden ściśle skodyfikowany regionalny przepis.
Bigos jest sycącym daniem kuchni polskiej, często opisywanym po angielsku jako hunter's stew. Podstawą są kapusta kiszona, świeża kapusta oraz mieszanka mięs, zwykle z dodatkiem kiełbasy, wędzonki, grzybów i przypraw. Danie długo się dusi i często zyskuje na smaku po odgrzaniu, a podaje się je na gorąco jako danie główne lub gorącą przekąskę.
Bitka wieprzowa to klasyczne polskie danie mięsne przygotowywane z cienkich, rozbitych plastrów wieprzowiny. Mięso najczęściej obtacza się w mące, krótko obsmaża, a następnie dusi z cebulą, przyprawami i bulionem lub wodą, aż będzie kruche i soczyste. W menu restauracyjnym zwykle występuje jako danie obiadowe w sosie własnym, często z ziemniakami, kaszą, kluskami lub surówką.
Bitki wieprzowe to popularne danie mięsne kuchni polskiej: cienkie plastry wieprzowiny rozbite tłuczkiem, obsmażone i długo duszone w sosie. Przygotowuje się je z różnych części wieprzowiny, m.in. schabu, szynki, łopatki, karkówki lub karczku. Najczęściej podaje się je jako sycące danie obiadowe z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi, kopytkami i surówką lub buraczkami.
Bitki wołowe to klasyczne danie obiadowe kuchni polskiej: plastry wołowiny są rozbijane, przyprawiane, często oprószane mąką, krótko obsmażane, a następnie długo duszone z cebulą i przyprawami. Najczęściej podaje się je w gęstym, ciemnym sosie własnym z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi lub kopytkami oraz ogórkiem kiszonym albo buraczkami. Warianty obejmują dodatki takie jak pieczarki, grzyby leśne, sos musztardowy, suszone śliwki, rozmaryn lub warzywa.
Bitki w sosie to klasyczne danie kuchni polskiej: cienkie plastry mięsa rozbija się, oprósza mąką lub doprawia, obsmaża, a następnie dusi z cebulą, przyprawami i płynem do uzyskania miękkiego mięsa oraz gęstego sosu. Najczęściej spotyka się bitki wołowe w sosie własnym, ale popularne są też bitki wieprzowe, ze schabu lub karkówki. Podaje się je jako danie główne z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi, kopytkami oraz dodatkiem kiszonych ogórków albo buraczków.
Blok czekoladowy to słodki, domowy deser kojarzony w Polsce szczególnie z czasami PRL, gdy miał zastępować trudno dostępną prawdziwą czekoladę. Klasyczna wersja powstaje z mleka w proszku, kakao, masła, cukru i herbatników, a po schłodzeniu tworzy ciężką, zwartą masę z jasnymi kawałkami ciastek w przekroju. Współcześnie spotyka się dodatki takie jak orzechy, rodzynki, suszone owoce, żurawina, pistacje, biała czekolada albo alkoholowy aromat. Jest blisko spokrewniony z europejskimi deserami typu chocolate salami, ale polska wersja zwykle mocno opiera się na mleku w proszku i bywa formowana w prostokątny blok, nie tylko w walec.
Boczek pieczony to tłusty, sycący specjał z boczku wieprzowego przygotowywany przez marynowanie lub nacieranie przyprawami, a następnie pieczenie. W polskich źródłach kulinarnych występuje jako danie mięsne kuchni polskiej, podawane na ciepło jako obiad albo na zimno jako dodatek do kanapek i półmisków. Typowe wersje wykorzystują czosnek, sól, pieprz, majeranek, paprykę, liść laurowy, czasem miód, musztardę, piwo, bulion albo sos sojowy. Najbardziej rozpoznawalne cechy to warstwy mięsa i tłuszczu, aromatyczna marynata, soczyste wnętrze i możliwa chrupiąca skórka.
Boczek wędzony jest wyrobem mięsnym z tłustego boczku wieprzowego, znanym w polskich menu jako dodatek, składnik dań albo zimna wędlina. Źródła producenckie i handlowe opisują go jako produkt wieprzowy wędzony, często parzony, przygotowywany z boczku bez żeber, kości, chrząstek lub skóry zależnie od wariantu. Typowe cechy to wyraźny aromat dymu, słoność, tłusto-mięsny smak oraz widoczne warstwy mięsa i tłuszczu.
Botwinka jest zupą przygotowywaną z młodych buraków, ich łodyg i liści, często na bulionie lub wywarze mięsnym albo warzywnym. Typowo dodaje się do niej młode ziemniaki, włoszczyznę, koperek oraz kwaśny akcent z soku z cytryny, octu lub śmietany. W polskich przepisach często występuje jako lekka zupa sezonowa, podawana na gorąco, nieraz z jajkiem na twardo lub śmietaną.
Bryzol jest daniem mięsnym znanym w polskiej kuchni domowej i restauracyjnej, szczególnie kojarzonym z kuchnią okresu PRL. Słownikowo oznacza rozbity i usmażony płat polędwicy podawany z pieczarkami lub cebulą, ale współczesne przepisy często dopuszczają wersję z mięsa siekanego albo grubo mielonego. Typowe podanie to rumiany kotlet z duszoną cebulą i pieczarkami, często z ziemniakami, kaszą lub innym dodatkiem obiadowym.
Budyń w kuchni polskiej jest deserem mlecznym, znanym też jako kisiel mleczny, zwykle podawanym na ciepło lub na zimno w miseczce albo pucharku. Typowe wersje to waniliowa, śmietankowa i czekoladowa, często z owocami lub sosem. Przykład menu z jajkiem gotowanym na parze wskazuje jednak na inne danie: chiński steamed egg custard, wytrawny, jedwabisty i podawany z sosem sojowym, olejem sezamowym lub szczypiorkiem.
