Kuchnia kuchnia polska

Nazwa jest realnie używana w polskich przepisach i kartach restauracyjnych, ale jest kulinarnie nieprecyzyjna: klasyczny antrykot to kawałek wołowiny lub cielęciny z okolicy żeber, a nie część kurczaka. W praktyce restauracyjnej "antrykot drobiowy" albo "antrykot z kurczaka" oznacza zwykle płaski kawałek mięsa drobiowego podany jak kotlet obiadowy, często z panierką, frytkami, ziemniakami, surówką albo warzywami. Źródła pokazują kilka wariantów: z piersi kurczaka, z odkostnionego uda, w bułce tartej, w płatkach kukurydzianych, w grzankach albo z dodatkami typu ananas i ser. Nie ma potwierdzonego jednego regionu pochodzenia ani standardowej receptury.

6 miejsc w Warszawie

Antrykot z kurczaka jest realnie spotykaną nazwą w polskich przepisach i kartach restauracji, ale nie oznacza klasycznego antrykotu jako części tuszy, bo antrykot właściwie kojarzony jest z wołowiną lub cielęciną. Źródła opisują go albo jako płaski kawałek odkostnionego kurczaka ze skórą, marynowany i pieczony lub grillowany, albo jako panierowany kotlet z piersi kurczaka podobny do sznycla. Pochodzenie nie jest dobrze ustandaryzowane; najbardziej defensywne jest traktowanie tego jako polskiej nazwy restauracyjno-kulinarnej, a nie tradycyjnego regionalnego dania.

10 miejsc w Warszawie

Hasło jest niejednoznaczne, bo w źródłach i menu obejmuje kilka pokrewnych form małych wypieków. Może oznaczać cupcake, czyli małe ciastko/ciasto dla jednej osoby pieczone w papilotce lub foremce, zwykle z kremem albo dekoracją. W polskich menu cateringowych i cukierniczych bardzo często chodzi też o kruche babeczki/tartaletki: małe kruche lub francuskie korpusy napełnione kremem, owocami, musem, pastą serową, rybną, mięsną lub warzywną.

6 miejsc w Warszawie

W polskim kontekście menu babka oznacza najczęściej słodkie ciasto: drożdżową babkę wielkanocną, babkę piaskową, cytrynową lub czekoladową. Tradycyjna babka wielkanocna bywa wysoka, puszysta, maślana, pieczona w formie z kominem, dekorowana lukrem, cukrem pudrem, bakaliami albo skórką cytrusową. Istnieje też żydowska babka z ciasta drożdżowego zawijanego z nadzieniem, zwykle czekoladowym lub cynamonowym, ale przykłady z menu wskazują głównie na polskie ciasto babkowe.

2 miejsca w Warszawie

Babka piaskowa to klasyczny polski deser: ucierane lub biszkoptowo-tłuszczowe ciasto pieczone najczęściej w karbowanej formie do babki, czasem także w keksówce. Typowa receptura opiera się na jajach, cukrze, maśle lub innym tłuszczu, mące pszennej, mące albo skrobi ziemniaczanej i proszku do pieczenia. Nazwa odnosi się do drobnej, sypkiej, "piaskowej" struktury ciasta, a wypiek jest szczególnie kojarzony ze stołem wielkanocnym, choć bywa podawany także do kawy lub herbaty przez cały rok.

1 miejsce w Warszawie

Babka ziemniaczana to tradycyjna potrawa ziemniaczana szczególnie kojarzona w Polsce z Podlasiem i Suwalszczyzną, a w szerszym kontekście także z kuchnią białoruską i północno-wschodnią Polską. Przygotowuje się ją z masy z tartych surowych ziemniaków, doprawionej i zapiekanej w formie do zrumienienia. Typowo ma ciemnobrązowy, chrupiący wierzch, ciemnoszary środek oraz wyraźny aromat pieczonych ziemniaków, cebuli i boczku. Podaje się ją na gorąco, często ze śmietaną, zsiadłym mlekiem, maślanką, surówką z kapusty albo po odsmażeniu następnego dnia.

9 miejsc w Warszawie

Baranina nie oznacza jednego konkretnego dania, lecz surowiec lub glowny skladnik wielu potraw: pieczeni, gulaszy, curry, kebabow, dan z grilla i potraw duszonych. Zrodla rozrozniaja lamb jako mieso mlodej owcy oraz mutton jako mieso starszej owcy, o mocniejszym smaku i zwykle twardszej strukturze. W polskim i restauracyjnym uzyciu nazwa moze mieszac sie z jagniecina, a w kuchniach poludniowoazjatyckich i karaibskich angielskie mutton moze oznaczac takze koźline. Dlatego haslo jest przydatne jako kategoria miesa, ale wymaga kontekstu menu, aby wskazac konkretna potrawe i kuchnie.

11 miejsc w Warszawie

Barszcz biały jest realnym daniem z kuchni polskiej: kwaśną, rozgrzewającą zupą kojarzoną szczególnie z Wielkanocą, ale spotykaną też jako codzienna zupa. Najczęściej bazuje na zakwasie pszennym lub pokrewnej fermentowanej kwaśnej bazie, choć źródła pokazują też regionalne wersje na zakwasie żytnim albo z kiszonej kapusty. Typowe podanie obejmuje białą kiełbasę, jajko na twardo, śmietanę, chrzan, czosnek i majeranek; w menu może występować również z ziemniakami.

15 miejsc w Warszawie

Barszcz czerwony jest tradycyjną zupą kojarzoną przede wszystkim z kuchnią polską, ale należy też do szerszej rodziny borszczu popularnej w Europie Środkowo-Wschodniej. Polska wersja menu często oznacza klarowną, rubinową zupę buraczaną, nierzadko zakwaszaną kwasem buraczanym, octem lub sokiem z cytryny. W wariancie wigilijnym bywa postna, gotowana na wywarze warzywnym lub grzybowym i podawana z uszkami. W menu restauracyjnym nazwa może oznaczać także czysty barszcz do picia z kubka albo zestaw z pierogami, krokietem lub pasztecikiem.

99 miejsc w Warszawie

Barszcz grzybowy to realna polska zupa, najczęściej kojarzona z kuchnią świąteczną i wigilijną. W źródłach występuje jako kwaśna zupa na suszonych grzybach, warzywach i soku z kiszonej kapusty albo zakwasie, ale także jako czerwony czysty barszcz buraczany gotowany na wywarze grzybowym. Typowy smak opiera się na intensywnym aromacie leśnych grzybów, kwasowości zakwasu lub soku z kiszonki oraz prostym, klarownym lub lekko zabielanym podaniu.

3 miejsca w Warszawie

Barszcz zabielany to wariant barszczu buraczanego, w którym do zupy dodaje się śmietanę, dzięki czemu czerwony barszcz staje się łagodniejszy, kremowy i jaśniejszy. Źródła opisują go jako polską zupę z buraków na bulionie lub wywarze, doprawianą kwaśnym składnikiem, ziołami i często podawaną z koperkiem, ziemniakami albo innymi dodatkami. Nazwa opisuje raczej sposób wykończenia barszczu niż jeden ściśle skodyfikowany regionalny przepis.

9 miejsc w Warszawie

Bigos jest sycącym daniem kuchni polskiej, często opisywanym po angielsku jako hunter's stew. Podstawą są kapusta kiszona, świeża kapusta oraz mieszanka mięs, zwykle z dodatkiem kiełbasy, wędzonki, grzybów i przypraw. Danie długo się dusi i często zyskuje na smaku po odgrzaniu, a podaje się je na gorąco jako danie główne lub gorącą przekąskę.

39 miejsc w Warszawie

Bitka wieprzowa to klasyczne polskie danie mięsne przygotowywane z cienkich, rozbitych plastrów wieprzowiny. Mięso najczęściej obtacza się w mące, krótko obsmaża, a następnie dusi z cebulą, przyprawami i bulionem lub wodą, aż będzie kruche i soczyste. W menu restauracyjnym zwykle występuje jako danie obiadowe w sosie własnym, często z ziemniakami, kaszą, kluskami lub surówką.

8 miejsc w Warszawie

Bitki wołowe są opisywane jako klasyczne danie kuchni polskiej, choć jedno źródło wskazuje też tradycję kuchni ukraińskiej, białoruskiej i litewskiej. Przygotowuje się je z plastrów wołowiny bez kości, zwykle z części zrazowej, udźca, rostbefu, łopatki lub karkówki, które rozbija się, oprósza mąką, obsmaża i długo dusi z cebulą, przyprawami oraz bulionem lub wodą. Najczęściej podaje się je na gorąco z ziemniakami, puree, kaszą, kluskami albo kopytkami oraz dodatkiem kiszonych ogórków, surówki lub warzyw. Charakterystyczne są miękkie, kruche plastry mięsa i gęsty, brązowy sos.

4 miejsca w Warszawie

Bitki wieprzowe to popularne danie mięsne kuchni polskiej: cienkie plastry wieprzowiny rozbite tłuczkiem, obsmażone i długo duszone w sosie. Przygotowuje się je z różnych części wieprzowiny, m.in. schabu, szynki, łopatki, karkówki lub karczku. Najczęściej podaje się je jako sycące danie obiadowe z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi, kopytkami i surówką lub buraczkami.

4 miejsca w Warszawie

Bitki wołowe to klasyczne danie obiadowe kuchni polskiej: plastry wołowiny są rozbijane, przyprawiane, często oprószane mąką, krótko obsmażane, a następnie długo duszone z cebulą i przyprawami. Najczęściej podaje się je w gęstym, ciemnym sosie własnym z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi lub kopytkami oraz ogórkiem kiszonym albo buraczkami. Warianty obejmują dodatki takie jak pieczarki, grzyby leśne, sos musztardowy, suszone śliwki, rozmaryn lub warzywa.

21 miejsc w Warszawie

Bitki w sosie to klasyczne danie kuchni polskiej: cienkie plastry mięsa rozbija się, oprósza mąką lub doprawia, obsmaża, a następnie dusi z cebulą, przyprawami i płynem do uzyskania miękkiego mięsa oraz gęstego sosu. Najczęściej spotyka się bitki wołowe w sosie własnym, ale popularne są też bitki wieprzowe, ze schabu lub karkówki. Podaje się je jako danie główne z ziemniakami, kaszą, kluskami śląskimi, kopytkami oraz dodatkiem kiszonych ogórków albo buraczków.

3 miejsca w Warszawie

Blok czekoladowy to słodki, domowy deser kojarzony w Polsce szczególnie z czasami PRL, gdy miał zastępować trudno dostępną prawdziwą czekoladę. Klasyczna wersja powstaje z mleka w proszku, kakao, masła, cukru i herbatników, a po schłodzeniu tworzy ciężką, zwartą masę z jasnymi kawałkami ciastek w przekroju. Współcześnie spotyka się dodatki takie jak orzechy, rodzynki, suszone owoce, żurawina, pistacje, biała czekolada albo alkoholowy aromat. Jest blisko spokrewniony z europejskimi deserami typu chocolate salami, ale polska wersja zwykle mocno opiera się na mleku w proszku i bywa formowana w prostokątny blok, nie tylko w walec.

6 miejsc w Warszawie

Boczek w polskim kontekście oznacza najczęściej wieprzowy boczek lub gotową wędlinę z boczku, zwykle peklowaną, wędzoną i często parzoną. W anglojęzycznych menu odpowiada mu najczęściej bacon, czyli solony/peklowany wyrób wieprzowy, zwykle z brzucha, albo pork belly, gdy chodzi o grubszy kawałek mięsa. Może być podawany samodzielnie jako zimna wędlina, smażone lub grillowane plastry, chrupiący dodatek do śniadań, burgerów i kanapek albo składnik zup, bigosu, pierogów, zapiekanek i skwarek.

8 miejsc w Warszawie

Boczek pieczony to tłusty, sycący specjał z boczku wieprzowego przygotowywany przez marynowanie lub nacieranie przyprawami, a następnie pieczenie. W polskich źródłach kulinarnych występuje jako danie mięsne kuchni polskiej, podawane na ciepło jako obiad albo na zimno jako dodatek do kanapek i półmisków. Typowe wersje wykorzystują czosnek, sól, pieprz, majeranek, paprykę, liść laurowy, czasem miód, musztardę, piwo, bulion albo sos sojowy. Najbardziej rozpoznawalne cechy to warstwy mięsa i tłuszczu, aromatyczna marynata, soczyste wnętrze i możliwa chrupiąca skórka.

5 miejsc w Warszawie

Boczek wędzony jest wyrobem mięsnym z tłustego boczku wieprzowego, znanym w polskich menu jako dodatek, składnik dań albo zimna wędlina. Źródła producenckie i handlowe opisują go jako produkt wieprzowy wędzony, często parzony, przygotowywany z boczku bez żeber, kości, chrząstek lub skóry zależnie od wariantu. Typowe cechy to wyraźny aromat dymu, słoność, tłusto-mięsny smak oraz widoczne warstwy mięsa i tłuszczu.

1 miejsce w Warszawie

Botwinka jest zupą przygotowywaną z młodych buraków, ich łodyg i liści, często na bulionie lub wywarze mięsnym albo warzywnym. Typowo dodaje się do niej młode ziemniaki, włoszczyznę, koperek oraz kwaśny akcent z soku z cytryny, octu lub śmietany. W polskich przepisach często występuje jako lekka zupa sezonowa, podawana na gorąco, nieraz z jajkiem na twardo lub śmietaną.

11 miejsc w Warszawie