Dania

Abchazura, częściej zapisywana w źródłach jako Abkhazura albo Apkhazura, to mięsne danie kuchni gruzińskiej kojarzone z Abchazją i przygotowywane w różnych regionach Gruzji. Najczęściej składa się z mielonej wołowiny i wieprzowiny doprawionej cebulą, czosnkiem, ziołami, ostrą papryką oraz kwaśnymi dodatkami, takimi jak granat lub berberys. Charakterystyczne jest zawinięcie farszu w siatkę tłuszczową, która podczas smażenia chroni mięso przed wysychaniem i daje soczyste wnętrze. Podaje się ją na gorąco, często z cebulą, pestkami granatu i kwaśnymi sosami gruzińskimi, np. tkemali.

1 miejsce w Warszawie

Abugannus, częściej zapisywany jako Abugannuş, Abagannuş lub Babagannuş, to zimna przystawka albo pasta z opalonego bakłażana. Źródła tureckie łączą ją z kuchnią Hatay/Antakya i podają jako meze do pieczywa lub dań mięsnych, a źródła ogólne opisują pokrewne baba ghanoush jako bliskowschodnią pastę z bakłażana, tahini, cytryny i czosnku. Nazewnictwo i skład różnią się regionalnie: w jednych opisach pojawia się tahini lub jogurt, w innych pieczona papryka, pomidor, cebula, oliwa i nar ekşisi.

1 miejsce w Warszawie

Achari to nazwa spotykana w menu przy curry lub daniach grillowanych, ktore maja smak indyjskich albo pakistanskich pikli achar. Kluczowa jest achari masala: mieszanka m.in. gorczycy, kopru wloskiego, kozieradki, czarnuszki/nigella, kminu, ajwain, chili i czesto amchur, nadajaca smak pikantny, kwasny, lekko gorzki i aromatyczny. Warianty moga dotyczyc kurczaka, jagneciny/baraniny, paneer, baklazana, ziemniakow, ryb, krewetek albo innych warzyw.

8 miejsc w Warszawie

Achari Chicken, nazywane też Achari Murgh lub Chicken Achari, to curry z kawałkami kurczaka w sosie zwykle opartym na cebuli, pomidorach, jogurcie i ostrej mieszance przypraw do pikli. Nazwa pochodzi od achaar, czyli pikli, ale danie najczęściej nie polega na marynowaniu kurczaka jak pikli, tylko na użyciu podobnych przypraw: gorczycy, kozieradki, kopru włoskiego, czarnuszki i chili. Źródła opisują je jako danie kuchni północnoindyjskiej, pendżabskiej i pakistańskiej, podawane z naan, roti, ryżem lub basmati. Smak jest wyrazisty, pikantny, cierpko-kwaśny i aromatyczny.

8 miejsc w Warszawie

Acılı Ezme jest tureckim meze podawanym jako pikantna sałatka, dip lub pasta do pieczywa i dań z grilla. Źródła opisują je jako drobno posiekane warzywa, głównie pomidory i paprykę, doprawione m.in. czosnkiem, natką pietruszki, cytryną, oliwą, ostrą papryką i często melasą z granatu. Nazwa wskazuje na charakter dania: acılı oznacza pikantne, a ezme odnosi się do rozgniecenia lub rozdrobnienia składników. Wariant Antep/Gaziantep bywa wskazywany jako ostrzejsza, południowo-wschodnia odmiana.

1 miejsce w Warszawie

Aczik-czuczuk odpowiada sałatce znanej w źródłach jako achichuk, achchiq-chuchuk, achuchuk lub achik chuchuk. To uzbecka i szerzej środkowoazjatycka sałatka warzywna, zwykle podawana jako świeży dodatek do plovu/pilawu, szaszłyku lub innych dań głównych. Podstawą są pomidory i cebula, a częste warianty dodają ogórek, zieloną paprykę, chili oraz zioła takie jak koperek, pietruszka, bazylia albo kolendra.

2 miejsca w Warszawie

Adana kebab, po turecku Adana kebabı lub Adana kebap, jest daniem mięsnym kojarzonym z miastem Adana i regionem Adana-Mersin w południowej Turcji. Klasyczna wersja opiera się na ręcznie siekanym mięsie młodego barana lub jagnięcia, tłuszczu z ogona, soli oraz czerwonej papryce, a następnie jest pieczona na płaskim szpikulcu nad żarem. Zwykle podaje się go na lawaszu albo jako dürüm, z pieczonymi pomidorami i papryką oraz sałatką z cebuli, pietruszki i sumaku. Poza regionem nazwa często oznacza pikantniejszy wariant mielonego kebabu, odróżniany od łagodniejszego Urfa kebabı.

11 miejsc w Warszawie

Adjaruli Khachapuri to regionalna odmiana gruzińskiego khachapuri pochodząca z Adżarii, nad Morzem Czarnym. Danie ma formę wypieczonej łódki z ciasta drożdżowego, wypełnionej roztopionym, słonym serem, z jajkiem lub żółtkiem i kawałkiem masła dodawanymi pod koniec pieczenia albo przy podaniu. Je się je zwykle na gorąco, mieszając jajko i masło z serem, a brzegi chleba odrywa się i macza w kremowym nadzieniu.

3 miejsca w Warszawie

Adżapsandali to tradycyjne danie kuchni gruzińskiej i szerzej kaukaskiej, znane także w kuchni ormiańskiej oraz pod pokrewnymi nazwami. Jest to gęsty, aromatyczny gulasz lub ragoût z bakłażana, pomidorów, papryki i cebuli, doprawiany czosnkiem oraz świeżymi ziołami, często kolendrą, bazylią i natką pietruszki. W zależności od przepisu może zawierać ziemniaki, marchew albo ostrą paprykę; bywa porównywany do ratatouille, ale ma wyraźnie kaukaski profil ziołowo-czosnkowy.

10 miejsc w Warszawie

Adżyka, zapisywana też jako ajika, adjika lub adzhika, to kaukaska pasta przyprawowa oparta przede wszystkim na ostrej papryce, czosnku, soli i aromatycznych przyprawach. Źródła łączą ją szczególnie z Abchazją oraz zachodnią Gruzją, zwłaszcza z Megrelią; technologia przygotowania abchaskiej Apirpil-Jika i megrelskiej Ajika została wpisana w Gruzji na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Klasyczna wersja jest zwykle czerwona, gęsta i pikantna, ale spotyka się też wariant zielony oraz łagodniejsze lub komercyjne odmiany z orzechami, pomidorami albo innymi dodatkami.

1 miejsce w Warszawie

Affogato, pełniej affogato al caffè, to prosty włoski deser łączący zimne gelato, najczęściej waniliowe, fiordilatte albo śmietankowe, z gorącym espresso. Nazwa odnosi się do lodów „utopionych” w kawie, a charakter dania buduje kontrast temperatur, słodyczy lodów i goryczy kawy. W restauracjach bywa podawane jako deser po posiłku, czasem z dodatkiem likieru, kakao, orzechów, bitej śmietany albo ciemnej czekolady.

10 miejsc w Warszawie

Agedashi tofu, także agedashi dōfu, to klasyczne japońskie danie z gorącego tofu. Miękkie lub średnio twarde tofu kroi się w kostki, obtacza w skrobi ziemniaczanej albo kukurydzianej i smaży, a następnie podaje w ciepłym wywarze lub sosie tsuyu na bazie dashi, mirinu i shōyu. Typowe dodatki to starta rzodkiew daikon, negi lub szczypior, imbir, katsuobushi i czasem shichimi togarashi. Danie jest cenione za kontrast delikatnie chrupiącej powłoki, bardzo miękkiego wnętrza tofu i umami słonego bulionu.

10 miejsc w Warszawie

Aglio e olio to klasyczna pasta oparta na kilku składnikach: makaronie, czosnku i oliwie extra virgin. W menu bardzo często pojawia się jako aglio, olio e peperoncino, czyli wersja z ostrą papryczką lub płatkami chili. Danie jest szybkie, oszczędne i rozpoznawalne po błyszczących nitkach spaghetti z kawałkami czosnku, chili i czasem natką pietruszki. Źródła wiążą je z kuchnią włoską, zwłaszcza z tradycją neapolitańską/Kampanią, choć istnieje też regionalna klasyfikacja jako danie Lazio.

155 miejsc w Warszawie

Akami bluefin oznacza chudy czerwony kawałek tuńczyka błękitnopłetwego, po japońsku związany z terminami akami i maguro. W restauracjach sushi taka pozycja bywa podawana jako surowe nigiri na ryżu, sashimi albo w prostych rolkach, a nazwa Balfegó/Balfego wskazuje zwykle na konkretnego producenta tuńczyka błękitnopłetwego. Akami jest mniej tłuste niż chutoro i otoro, ma intensywnie czerwony kolor, wyraźny smak tuńczyka, umami i bardziej mięsistą, sprężystą teksturę.

1 miejsce w Warszawie

Albondigas to hiszpańska nazwa klopsików, zwykle przygotowywanych z mielonej wołowiny, wieprzowiny, cielęciny albo ich mieszanek, łączonych z cebulą, czosnkiem, pieczywem lub bułką tartą, jajkiem i ziołami. W Hiszpanii często występują jako tapa lub danie główne w sosie pomidorowym, winnym albo migdałowo-szafranowym. W Meksyku i innych krajach hiszpańskojęzycznych nazwa bywa używana szerzej, m.in. dla caldo lub sopa de albóndigas, czyli zupy z klopsikami, warzywami i często ryżem. Etymologia nazwy jest łączona z arabskim al-bunduq, a część źródeł wskazuje na wpływy mauretańskie w Hiszpanii.

1 miejsce w Warszawie

Alfajor ma iberyjsko-andaluzyjski rodowód, a współcześnie jest szczególnie kojarzony z Argentyną, Urugwajem, Peru i innymi krajami Ameryki Łacińskiej. Typowa wersja z menu to deser w formie kanapki z dwóch okrągłych ciastek, zwykle z nadzieniem karmelowo-mlecznym i czasem z polewą czekoladową, lukrem, cukrem pudrem albo obtoczonymi bokami z kokosa. Istnieje też starszy hiszpański wariant, np. Alfajor de Medina Sidonia, oparty na miodzie, migdałach, orzechach, bułce tartej lub mące i przyprawach.

1 miejsce w Warszawie

Ali Nazik, znany tez jako Alinazik kebab, to tureckie danie kojarzone przede wszystkim z Gaziantep. Jego podstawa jest pieczony lub opalany baklazan rozgnieciony z jogurtem i czosnkiem, na ktory naklada sie przyprawione mieso, najczesciej jagnięcine, czasem wolowine albo mieso mielone. Danie jest zwykle kremowe, dymne i czosnkowe, z wyraznym kontrastem miedzy chlodniejsza, gladka baza a soczystym, cieplym miesem.

4 miejsca w Warszawie

Źródła słownikowe i kulinarne opisują `aloo` jako ziemniak w kontekście kuchni indyjskiej/południowoazjatyckiej. W menu słowo występuje zwykle jako część nazwy potrawy, np. Saag Aloo, Aloo Gobi, Aloo Bhaji, Dum Aloo albo Aloo Chaat. Takie dania są najczęściej przyprawiane mieszanką przypraw indyjskich i mogą być smażone, duszone, gotowane lub podawane jako curry, przystawka albo dodatek.

2 miejsca w Warszawie

Aloo Baingan to domowe indyjskie danie warzywne, w ktorym ziemniaki (aloo) laczy sie z baklazanem/brinjalem (baingan). Zrodla opisuja je jako curry albo sabzi, czesto w stylu punjabi lub polnocnoindyjskim, przygotowywane z cebula, pomidorami, imbirem, czosnkiem, chili i indyjskimi przyprawami. Podaje sie je zwykle na cieplo z roti, chapati, paratha, naanem, ryzem albo dalem.

2 miejsca w Warszawie

Aloo Bhindi to domowe indyjskie danie z ziemniakow (aloo) i okry, znanej jako bhindi lub lady finger. Zrodla opisuja je jako proste danie kuchni indyjskiej, szczegolnie polnocnoindyjskiej i Punjabi, najczesciej w formie suchego lub polsuchego warzywnego curry. Okre i ziemniaki zwykle podsmaza sie osobno albo razem, a potem laczy z cebula, pomidorami i mieszanka przypraw, aby uniknac sluzowatej tekstury okry.

11 miejsc w Warszawie

Aloo Bhindi Masala to indyjskie danie typu sabzi/curry, w którym aloo oznacza ziemniaki, a bhindi okrę. Źródła opisują je jako domowe danie północnoindyjskie lub w stylu Punjabi, przygotowywane z okry, ziemniaków, cebuli, pomidorów, pasty imbirowo-czosnkowej i przypraw. Najczęściej ma formę suchego lub półsuchego curry, podawanego z roti, naan, parathą, chapati albo ryżem i dalem.

4 miejsca w Warszawie

Aloo Bomb jest potwierdzone jako indyjska przekaska typu chaat: wydrazone, czesto smazone lub grillowane ziemniaki wypelnia sie pikantno-kwasnymi dodatkami, chutneyami, sev, orzechami lub pestkami granatu. Jednoczesnie przykladowa nazwa z menu, Bomby Aloo, pojawia sie w restauracyjnych kartach jako danie z ziemniakow z przyprawami, kminkiem, pomidorem albo pikantnym sosem i wyglada na wariant lub blad pisowni Bombay Aloo/Bombay potatoes. Z tego powodu haslo trzeba traktowac jako niejednoznaczne: oba tropy sa realnymi indyjskimi daniami ziemniaczanymi, ale nie sa tym samym formatem potrawy.

1 miejsce w Warszawie

Aloo Bonda, znane też jako Potato Bonda, to smażona przekąska uliczna i tea-time snack z Indii, szczególnie kojarzona z kuchnią południowoindyjską. Rdzeniem dania jest przyprawione puree z gotowanych ziemniaków, formowane w kulki, zanurzane w cieście z besanu, często z dodatkiem mąki ryżowej, i smażone do złocistej skórki. Podaje się je na gorąco lub ciepło z chutneyem kokosowym, kolendrowym, miętowym albo innymi chutneyami. Blisko spokrewnionym lub regionalnie utożsamianym wariantem jest maharasztriańskie Batata Vada.

2 miejsca w Warszawie

Aloo Chaat to pikantno-kwaśno-słodka przekąska uliczna z ziemniaków, należąca do rodziny chaat. Najczęściej składa się z gotowanych i następnie smażonych lub podsmażanych kostek ziemniaka, wymieszanych z przyprawami, chutneyem tamaryndowym lub zielonym chutneyem, kolendrą, sev i czasem granatem albo jogurtem. Źródła wiążą ją z subkontynentem indyjskim, szczególnie z północnymi Indiami, a także z popularnością w Pakistanie, Bengalu Zachodnim i regionie Sylhet.

1 miejsce w Warszawie

Aloo Gobi to popularne danie z subkontynentu indyjskiego, szczegolnie kojarzone z polnocnymi Indiami i kuchnia punjabska. Nazwa pochodzi od slow oznaczajacych ziemniaki i kalafior, czyli dwa podstawowe skladniki. Danie zwykle przygotowuje sie jako suche lub polsuche curry z przyprawami takimi jak kurkuma, kmin rzymski, kolendra, imbir i chili; bywa tez spotykane w wersji z sosem albo z groszkiem.

46 miejsc w Warszawie

Aloo Gobi Masala to popularne danie kuchni indyjskiej z ziemniakow, kalafiora i indyjskich przypraw. Nazwa pochodzi od slow oznaczajacych ziemniaka i kalafiora, a wersja masala zwykle podkresla uzycie mieszanki przypraw oraz czesto cebulowo-pomidorowej bazy. Zrodla opisuja je jako danie z subkontynentu indyjskiego, szczegolnie kojarzone z kuchnia polnocnoindyjska; spotyka sie tez warianty suche, polsuche i z sosem. Podaje sie je najczesciej z roti, chapati, naanem albo ryzem.

5 miejsc w Warszawie

Aloo Gobi Matter to najpewniej wariant zapisu nazwy Aloo Gobi Matar/Mutter: aloo oznacza ziemniaki, gobi/gobhi kalafior, a matar/mutter zielony groszek. Zrodla kulinarne opisuja je jako popularne indyjskie, czesto polnocnoindyjskie danie wegetarianskie z warzyw gotowanych lub duszonych w masali cebulowo-pomidorowej albo w wersji suchej. Typowo podaje sie je na goraco z roti, naan, paratha albo ryzem.

3 miejsca w Warszawie

Aloo Jeera, czesciej zapisywane tez jako Jeera Aloo, to proste indyjskie danie ziemniaczane, zwykle podawane jako dodatek lub sucha sabzi. Nazwa odnosi sie do dwoch glownych skladnikow: aloo, czyli ziemniakow, oraz jeera, czyli kminu rzymskiego. Typowa wersja sklada sie z kostek ziemniakow podsmazanych z ziarnami kminu, kurkuma, chili, kolendra, imbirem, swiezymi ziolami i czasem sokiem z cytryny. Wariant restauracyjny lub domowy moze zawierac czosnek, cebule, liscie curry albo slodkie ziemniaki.

2 miejsca w Warszawie

Aloo Kulcha, często opisywana jako Amritsari Aloo Kulcha, jest nadziewanym chlebkiem z ciasta z maidy, jogurtu i środka spulchniającego, wypełnionym pikantno-kwaskowym farszem z gotowanych ziemniaków. Źródła łączą ją z kuchnią pendżabską, szczególnie z Amritsarem w indyjskim Pendżabie, choć sama nazwa kulcha ma szersze użycie dla placków z mąki pszennej. Typowo podaje się ją gorącą, posmarowaną masłem lub ghee, często z chole, chutneyem, piklami albo jogurtem.

3 miejsca w Warszawie

Aloo Masala to danie z gotowanych lub podsmażanych ziemniaków doprawionych indyjskimi przyprawami, często cebulą, imbirem, zielonym chili, liśćmi curry i kurkumą. W źródłach południowoindyjskich występuje przede wszystkim jako Potato Masala do masala dosa, ale bywa też podawane jako samodzielny dodatek z poori, chapati, roti, naanem lub ryżem. Nazwa jest dość szeroka: w menu może oznaczać żółtawy, lekko rozgnieciony farsz ziemniaczany albo bardziej sosowe curry z ziemniaków.

18 miejsc w Warszawie

Aloo Matar, zapisywane też jako Aloo Mutter lub Aloo Mattar, to wegetariańskie danie kuchni północnoindyjskiej z ziemniaków i groszku. Składniki dusi się zwykle w masali z cebuli, pomidorów, imbiru, czosnku i przypraw takich jak kumin, kurkuma, chili, kolendra i garam masala. Występuje jako curry z sosem, wersja półsucha albo sucha sabzi i bywa podawane z roti, parathą, poori lub ryżem.

5 miejsc w Warszawie

Aloo Methi, znane też jako Methi Aloo lub Aloo Methi Sabzi, to wegetariańskie danie z ziemniaków oraz świeżych albo suszonych liści kozieradki. Źródła opisują je jako klasyczne danie kuchni indyjskiej, szczególnie północnoindyjskiej i pendżabskiej, zwykle przygotowywane jako suche sabzi lub stir-fry. Podaje się je najczęściej jako dodatek albo lekkie danie główne z roti, chapati, parathą, naanem, ryżem, dalem lub w thali. Charakterystyczny smak tworzą ziemiste, lekko gorzkawe liście methi, łagodne ziemniaki i oszczędne przyprawy.

7 miejsc w Warszawie

Aloo Palak to danie kuchni indyjskiej, czesto opisywane jako polnocnoindyjskie curry z ziemniakow i szpinaku. Nazwa pochodzi od slow hindi: aloo oznacza ziemniaki, a palak szpinak. Danie wystepuje w wersji z gladkim zielonym sosem szpinakowym oraz w suchszej wersji sabzi/stir fry; zwykle doprawia sie je imbirem, czosnkiem, chili, kminem, kolendra, kurkuma i garam masala. Podaje sie je na cieplo z indyjskim pieczywem albo ryzem.

7 miejsc w Warszawie

Aloo Paratha to popularny indyjski, szczególnie północnoindyjski i pendżabski, płaski chleb z ciasta z mąki pszennej pełnoziarnistej, wypełniony pikantnym farszem ziemniaczanym. Placek jest rozwałkowywany i smażony lub opiekany na tawie z ghee albo olejem, aż zyska rumiane plamy i lekko chrupiącą powierzchnię. Najczęściej podaje się go na śniadanie lub jako sycący posiłek z masłem, jogurtem/curd, raitą albo piklami.

16 miejsc w Warszawie

Aloo Sadeko, spotykane też jako Aloo Sandheko lub Alu Sadeko, to nepalska potrawa z gotowanych ziemniaków pokrojonych w kostkę i obtoczonych w ostrych przyprawach. Źródła opisują ją jako sałatkę ziemniaczaną, przekąskę, dodatek do posiłku albo rodzaj instant achar/pikle. Charakterystyczne są olej musztardowy, kozieradka, chili, cytryna lub limonka, świeża cebula i zioła; w wielu wersjach pojawia się sezam albo timur.

1 miejsce w Warszawie

Aloo Tikki to popularna wegetariańska przekąska z subkontynentu indyjskiego, szczególnie kojarzona z kuchnią północnoindyjską i street foodem. Robi się ją z gotowanych, rozgniecionych ziemniaków z przyprawami, ziołami i często groszkiem lub nadzieniem z groszku, następnie formuje w płaskie kotleciki i smaży do chrupkości. Podaje się ją na gorąco z chutneyem miętowo-kolendrowym, tamaryndowym, jogurtem, chole albo w wersjach chaat takich jak Aloo Tikki Chaat i Ragda Pattice.

10 miejsc w Warszawie

Aloo Tikki Chaat to popularny indyjski street food, w którym złociste kotleciki ziemniaczane są bazą dla kontrastowych dodatków typowych dla chaat. Źródła opisują je jako gorące aloo tikki polane zielonym i tamaryndowym chutneyem, jogurtem, przyprawami, sev, kolendrą, cebulą albo pestkami granatu. Samo aloo tikki wywodzi się z subkontynentu indyjskiego, a wersja chaat jest szczególnie kojarzona z indyjskim, w tym północnoindyjskim, jedzeniem ulicznym.

1 miejsce w Warszawie

Amatriciana to klasyczna włoska pasta z czerwonym sosem z pomidorów, podsmażonego guanciale i sera pecorino. Źródła wiążą ją z miastem Amatrice w prowincji Rieti w Lazio; w Rzymie szczególnie często podaje się ją z bucatini, a w Amatrice tradycyjnie ze spaghetti. Danie wywodzi się z prostszej gricia, do której później dodano pomidor, tworząc rozpoznawalny, wytrawny i lekko pikantny sos.

7 miejsc w Warszawie

Amur biały (Ctenopharyngodon idella) jest rybą słodkowodną pochodzącą z Azji Wschodniej i od dawna hodowaną oraz spożywaną, szczególnie w Chinach. W menu restauracyjnym może oznaczać świeżą, żywą, smażoną, pieczoną, gotowaną, duszoną albo wędzoną rybę. Mięso opisywane jest jako białe, delikatne, dość łagodne, soczyste lub zwarte zależnie od obróbki; jak wiele ryb karpiowatych może mieć ości i czasem ziemisty posmak, zależny od pochodzenia ryby.

1 miejsce w Warszawie

Ananas w cieście to deser owocowy, najczęściej przygotowywany z krążków świeżego lub odsączonego ananasa zanurzonych w cieście naleśnikowym, waniliowym, kokosowym albo innym cieście do smażenia. Po usmażeniu podaje się go na ciepło, zwykle z cukrem pudrem, cukrem, sosem karmelowym/toffi, sosem owocowym albo lodami. Źródła anglojęzyczne opisują pineapple fritters jako popularny deser w kontekście kuchni chińskiej i chińskich lokali typu takeaway, natomiast polskie przepisy szerzej wiążą go z kuchnią azjatycką.

21 miejsc w Warszawie

Ananas w miodzie to deser owocowy oparty na ananasie i miodzie, przygotowywany najczęściej przez smażenie na patelni, grillowanie albo pieczenie. Źródła opisują wersje z masłem, sokiem z cytryny lub limonki, cynamonem, miętą, jogurtem, bitą śmietaną, lodami albo orzechami. Danie bywa podawane na gorąco jako samodzielny deser, z lodami waniliowymi, bitą śmietaną lub jako słodki dodatek; nie udało się potwierdzić jednego konkretnego kraju pochodzenia.

1 miejsce w Warszawie

Ananas w tempurze to owocowy deser inspirowany japońską techniką tempury: ananas jest krojony w plastry, pierścienie lub kawałki, zanurzany w lekkim cieście z mąki i zimnego płynu, a następnie smażony do chrupkości. W polskich menu sushi i przepisach pojawia się jako deser, często z miodem, sosem czekoladowym, syropem klonowym albo kremowym słodkim sosem. Źródła potwierdzają japoński kontekst samej tempury, ale nie wskazują jednego historycznego regionu pochodzenia wariantu z ananasem.

9 miejsc w Warszawie

Źródła opisują tę pozycję przede wszystkim jako produkt spożywczy: ananas z usuniętą skórą i rdzeniem, utrwalony cieplnie w szczelnym opakowaniu i zalany płynnym medium, najczęściej syropem z wody i cukru albo sokiem. W menu może występować jako prosty deser owocowy, składnik sałatek, bowlów i deserów albo dodatek do dań słodko-słonych. Nie udało się potwierdzić, że `Ananas w zalewie` jest samodzielnym daniem o określonej kuchni lub regionalnym pochodzeniu.

1 miejsce w Warszawie

Ananasy w cieście to słodkie smażone placuszki lub krążki owocowe: kawałki ananasa zanurza się w cieście naleśnikowym, racuchowym albo podobnej panierce i smaży do złotego koloru. Źródła przepisowe opisują je jako deser, zwykle chrupiący na zewnątrz i miękki, soczysty w środku. Danie jest wariantem szerokiej kategorii fritters, czyli kawałków żywności w cieście smażonych na głębokim tłuszczu; źródła potwierdzają także jego użycie jako klasycznego deseru australijskiego oraz pozycję deserową w polskich menu orientalnych.

3 miejsca w Warszawie

Antipasto, w liczbie mnogiej antipasti, jest elementem kuchni włoskiej podawanym na początku posiłku, aby pobudzić apetyt. Nie oznacza jednego sztywnego przepisu, lecz kategorię przystawek: najczęściej deski lub talerze z wędlinami, serami, oliwkami, marynowanymi lub grillowanymi warzywami, pieczywem i czasem owocami morza. Skład zależy od regionu i restauracji, dlatego w menu może występować jako antipasto italiano, antipasto toscano, antipasto di mare albo deska do dzielenia.

74 miejsca w Warszawie

W menu restauracyjnym antrykot oznacza zwykle stek wołowy z cięcia pochodzącego z okolic żeber, ceniony za przerosty tłuszczu, soczystość i intensywny smak. Nazwa jest blisko związana z francuskim entrecôte, czyli stekiem ciętym „między żebrami”, a w anglojęzycznych kartach często pojawia się jako ribeye lub rib eye steak. Może być podawany prosto z grilla lub patelni, czasem z frytkami, sosem béarnaise, pieprzowym albo maślanym, ale dodatki nie są stałym elementem definicji dania.

15 miejsc w Warszawie

Nazwa jest realnie używana w polskich przepisach i kartach restauracyjnych, ale jest kulinarnie nieprecyzyjna: klasyczny antrykot to kawałek wołowiny lub cielęciny z okolicy żeber, a nie część kurczaka. W praktyce restauracyjnej "antrykot drobiowy" albo "antrykot z kurczaka" oznacza zwykle płaski kawałek mięsa drobiowego podany jak kotlet obiadowy, często z panierką, frytkami, ziemniakami, surówką albo warzywami. Źródła pokazują kilka wariantów: z piersi kurczaka, z odkostnionego uda, w bułce tartej, w płatkach kukurydzianych, w grzankach albo z dodatkami typu ananas i ser. Nie ma potwierdzonego jednego regionu pochodzenia ani standardowej receptury.

6 miejsc w Warszawie

Antrykot wołowy to danie z premium kawałka wołowiny z części żebrowej, najczęściej podawane jako gruby stek smażony na patelni, grillowany albo opiekany na wysokiej temperaturze. W terminologii międzynarodowej pokrywa się z nazwami rib eye, ribeye steak i entrecôte, choć zakres cięcia może się lekko różnić zależnie od kraju i obecności kości. Charakter dania tworzą wyraźna marmurkowatość, soczystość, mięsny smak i prosty sposób doprawienia solą, pieprzem, masłem, ziołami lub sosami do steków.

47 miejsc w Warszawie

Antrykot z kurczaka jest realnie spotykaną nazwą w polskich przepisach i kartach restauracji, ale nie oznacza klasycznego antrykotu jako części tuszy, bo antrykot właściwie kojarzony jest z wołowiną lub cielęciną. Źródła opisują go albo jako płaski kawałek odkostnionego kurczaka ze skórą, marynowany i pieczony lub grillowany, albo jako panierowany kotlet z piersi kurczaka podobny do sznycla. Pochodzenie nie jest dobrze ustandaryzowane; najbardziej defensywne jest traktowanie tego jako polskiej nazwy restauracyjno-kulinarnej, a nie tradycyjnego regionalnego dania.

10 miejsc w Warszawie

Arancini, nazywane też arancine, to klasyczne sycylijskie street food: ugotowany ryż formuje się wokół wytrawnego nadzienia, obtacza w panierce i smaży na złoto. Najbardziej klasyczne wersje zawierają ragù mięsne, groszek i ser, często mozzarellę albo caciocavallo, ale spotyka się też warianty z szynką i serem, pistacjami, bakłażanem alla Norma, rybami lub innymi farszami. Danie jest rozpoznawalne po chrupiącej, złotej panierce i miękkim, kleistym wnętrzu ryżowym z gorącym nadzieniem.

13 miejsc w Warszawie

Arepa z serem, znana jako arepa con queso, arepa de queso lub cheese arepa, to serowa odmiana tradycyjnej arepy z Kolumbii i Wenezueli. Podstawą jest masa z mąki lub mielonej kukurydzy, zwykle masarepa, formowana w gruby okrągły placek i pieczona na płycie, patelni albo grillu. Ser może być wymieszany z ciastem, zamknięty w środku lub dodany jako nadzienie po rozcięciu arepy, dlatego spotyka się warianty bardziej kolumbijskie i bardziej wenezuelskie.

1 miejsce w Warszawie

Arepa jest tradycyjnym plackiem z ciasta kukurydzianego, szczególnie kojarzonym z kuchnią Wenezueli i Kolumbii. W wersji z wołowiną staje się sycącą kanapką lub daniem głównym: gruba arepa jest zwykle rozcinana i nadziewana mięsem, często z dodatkami takimi jak ser, czarna fasola, awokado, pomidorowy sos lub smażony plantan. Źródła potwierdzają zarówno ogólną formę arepy, jak i popularność wariantów z wołowiną, zwłaszcza z carne mechada w kuchni wenezuelskiej.

1 miejsce w Warszawie

Arista tonnata to wieprzowa wariacja na temat vitello tonnato: zamiast cielęciny używa się aristy, czyli kawałka schabu lub pieczeni wieprzowej. Mięso jest gotowane, duszone albo pieczone z ziołami i winem, następnie krojone w plastry i podawane z sosem tuńczykowym. Źródła opisują je jako włoskie danie powiązane z klasykiem kuchni piemonteskiej, zwykle serwowane na zimno lub w temperaturze pokojowej jako antipasto albo drugie danie.

1 miejsce w Warszawie

Aroma Ji jest potwierdzone w menu restauracji Azia jako danie gorące z aromatycznego kurczaka w panierce, warzyw i ostrego charakteru smakowego; w niektórych kanałach dostawy opis zawiera także ryż. Nie znalazłem wiarygodnego potwierdzenia, że jest to klasyczne danie regionalne pod tą nazwą. Nazwa może być restauracyjną nazwą własną lub luźnym nawiązaniem do azjatyckich dań z kurczaka, dlatego pochodzenia regionalnego nie należy dopisywać bez dodatkowego źródła.

6 miejsc w Warszawie

Arrosticini to charakterystyczne dla Abruzji cienkie szaszłyki z kostek mięsa owczego, baraniego lub jagnięcego, nabijanych na drewniane patyczki i pieczonych nad żarem. Danie wywodzi się z pasterskiej tradycji regionu i jest wpisane w lokalną kuchnię abruzyjską oraz listy tradycyjnych produktów. Klasyczna forma jest prosta: mięso, jego tłuszcz i sól, ewentualnie naturalne aromaty, a całość podaje się bardzo gorącą, często w pęczkach, jako jedzenie uliczne lub danie z grilla.

1 miejsce w Warszawie

Atom najczęściej występuje jako tureckie, ostre meze: warstwa süzme yoghurtu albo labneh z czosnkiem, przykryta gorącą mieszanką masła, oliwy i suszonych ostrych papryczek. Źródła kulinarne łączą tę wersję z kuchnią turecką i szczególnie z Izmirem oraz podaniem w meyhane, restauracjach rybnych lub kebabowych. Nazwa jest jednak niejednoznaczna: w menu może oznaczać także wariant İskendera z ostrym sosem atom albo regionalny deser Samsun Atom, dlatego bez kontekstu restauracji należy traktować ją ostrożnie.

1 miejsce w Warszawie

Źródła opisują awokado przede wszystkim jako owoc o kremowym, tłustym miąższu, używany na surowo, w pastach, dipach, sałatkach, kanapkach, sushi, sosach i deserach. Najbardziej rozpoznawalną potrawą z awokado jest meksykańskie guacamole, ale sama nazwa `Awokado` w menu zwykle oznacza składnik, dodatek albo bardzo prostą pozycję bez ustalonej receptury. Pochodzenie można przypisać roślinie i jej kulinarnemu użyciu w Ameryce Środkowej/Meksyku, natomiast nie ma jednego regionu pochodzenia dla samego hasła jako dania.

4 miejsca w Warszawie

Baba au rhum, znana tez jako rum baba, jest klasycznym deserem cukierniczym: lekkie ciasto drozdzowe po upieczeniu obficie nasacza sie slodkim syropem z rumem. Zrodla lacza danie z kuchnia francuska, szczegolnie z Lotaryngia i paryskimi cukierniami, przy czym historia wiaze je z polskim krolem Stanislawem Leszczynskim i tradycja babki lub kougelhopfu. We Wloszech deser stal sie bardzo waznym specjalem Neapolu i Kampanii jako babà lub babbà. Typowe podanie to wilgotne, blyszczace, cylindryczne ciastko, czesto z glazura morelowa, bita smietana, kremem albo owocami.

1 miejsce w Warszawie

Baba Ganoush jest zimną lub podawaną w temperaturze pokojowej pastą z bakłażana, popularną w kuchniach Lewantu i Bliskiego Wschodu. Podstawą jest miękki, pieczony lub opalany bakłażan, którego dymny miąższ miesza się z tahini, cytryną, czosnkiem, oliwą i solą. Danie występuje pod wieloma pisowniami i bywa łączone albo rozróżniane z nazwą Mutabbal/Moutabbal, zależnie od kraju i tradycji kulinarnej.

7 miejsc w Warszawie

Baba ghanoush jest typowym meze i dipem z miękkiego, często opalonego bakłażana. Źródła opisują je jako danie kuchni Bliskiego Wschodu, szczególnie Lewantu, choć dokładne pochodzenie historyczne nie jest pewne. Najczęściej podaje się je chłodne albo w temperaturze pokojowej z pitą lub innym płaskim pieczywem. Rozpoznawalne cechy to dymny smak bakłażana, kremowa konsystencja i kwaśno-orzechowy akcent tahini oraz cytryny.

10 miejsc w Warszawie

Baba Rum, znana też jako rum baba lub baba au rhum, to klasyczny deser z ciasta drożdżowego pieczonego w małych foremkach, a następnie obficie nasączanego syropem z rumem. Źródła wiążą nowoczesną wersję z Francją, zwłaszcza z tradycją Lotaryngii i Paryża, a równocześnie wskazują, że pod nazwą babà lub babbà stała się ikoną cukiernictwa Neapolu i Kampanii. Typowe cechy to lekka, sprężysta i bardzo nasiąkliwa struktura, złoty kolor, połysk od glazury morelowej oraz wyraźny aromat alkoholu.

1 miejsce w Warszawie

Hasło jest niejednoznaczne, bo w źródłach i menu obejmuje kilka pokrewnych form małych wypieków. Może oznaczać cupcake, czyli małe ciastko/ciasto dla jednej osoby pieczone w papilotce lub foremce, zwykle z kremem albo dekoracją. W polskich menu cateringowych i cukierniczych bardzo często chodzi też o kruche babeczki/tartaletki: małe kruche lub francuskie korpusy napełnione kremem, owocami, musem, pastą serową, rybną, mięsną lub warzywną.

6 miejsc w Warszawie

W polskim kontekście menu babka oznacza najczęściej słodkie ciasto: drożdżową babkę wielkanocną, babkę piaskową, cytrynową lub czekoladową. Tradycyjna babka wielkanocna bywa wysoka, puszysta, maślana, pieczona w formie z kominem, dekorowana lukrem, cukrem pudrem, bakaliami albo skórką cytrusową. Istnieje też żydowska babka z ciasta drożdżowego zawijanego z nadzieniem, zwykle czekoladowym lub cynamonowym, ale przykłady z menu wskazują głównie na polskie ciasto babkowe.

2 miejsca w Warszawie

Babka piaskowa to klasyczny polski deser: ucierane lub biszkoptowo-tłuszczowe ciasto pieczone najczęściej w karbowanej formie do babki, czasem także w keksówce. Typowa receptura opiera się na jajach, cukrze, maśle lub innym tłuszczu, mące pszennej, mące albo skrobi ziemniaczanej i proszku do pieczenia. Nazwa odnosi się do drobnej, sypkiej, "piaskowej" struktury ciasta, a wypiek jest szczególnie kojarzony ze stołem wielkanocnym, choć bywa podawany także do kawy lub herbaty przez cały rok.

1 miejsce w Warszawie

Babka ziemniaczana to tradycyjna potrawa ziemniaczana szczególnie kojarzona w Polsce z Podlasiem i Suwalszczyzną, a w szerszym kontekście także z kuchnią białoruską i północno-wschodnią Polską. Przygotowuje się ją z masy z tartych surowych ziemniaków, doprawionej i zapiekanej w formie do zrumienienia. Typowo ma ciemnobrązowy, chrupiący wierzch, ciemnoszary środek oraz wyraźny aromat pieczonych ziemniaków, cebuli i boczku. Podaje się ją na gorąco, często ze śmietaną, zsiadłym mlekiem, maślanką, surówką z kapusty albo po odsmażeniu następnego dnia.

9 miejsc w Warszawie

Baby corn, czyli młoda kukurydza, nie jest jedną stałą potrawą, tylko jadalną niedojrzałą kolbą kukurydzy używaną jak warzywo. Źródła opisują ją jako małe kolby jedzone w całości, surowe, marynowane, gotowane, smażone lub dodawane do stir-fry. W menu może oznaczać prosty dodatek z baby corn albo składnik dań tajskich, chińsko-amerykańskich, azjatyckich i fusion.

1 miejsce w Warszawie

Badridżani, częściej opisywane w źródłach jako nigvziani badrijani albo badrijani nigvzit, to gruzińskie roladki z bakłażana nadziewane pastą orzechowo-czosnkową. Plastry bakłażana zwykle smaży się, piecze, grilluje albo opieka, a następnie zawija z farszem z orzechów włoskich, ziół, czosnku, octu i przypraw. Danie podaje się jako przystawkę, często na zimno lub w temperaturze pokojowej, z pestkami granatu i świeżą kolendrą.

3 miejsca w Warszawie

Bagietka, po francusku baguette, to długi i cienki bochenek jasnego pieczywa o chrupiącej skórce i miękkim, pulchnym miąższu. Klasyczna francuska wersja opiera się na prostym cieście z mąki pszennej, wody, soli oraz drożdży lub zakwasu, które jest wyrabiane, fermentowane, formowane, nacinane i pieczone. W menu może występować jako samodzielne pieczywo, dodatek do posiłku albo baza kanapki, dlatego nazwy z dodatkami typu ser, jajko czy mięso często oznaczają kanapkę na bagietce, a nie osobną klasyczną odmianę pieczywa.

2 miejsca w Warszawie

Bagietka z jajkiem i boczkiem to opisowa nazwa kanapki sniadaniowej, a nie odrebne danie o jednej udokumentowanej genezie regionalnej. Zrodla restauracyjne i przepisy potwierdzaja polaczenie bagietki lub innego pieczywa z jajkiem oraz boczkiem, czasem z serem, majonezem jajecznym, sosem albo dodatkami warzywnymi. Najblizej jej do szerokiej kategorii breakfast sandwich, popularnej szczegolnie w menu brytyjskich i amerykanskich lokali sniadaniowych.

7 miejsc w Warszawie

Bagietka z kurczakiem to realne, ale generyczne danie kanapkowe: rozcieta wzdluz bagietka jest nadziewana piersia lub filetem z kurczaka, warzywami i majonezem albo innym sosem. W polskich przepisach wystepuje jako kanapka na zimno, kanapka na wynos lub wersja na cieplo zapiekana z serem. Nie jest to jedna scisle zdefiniowana potrawa regionalna; bliskim, lepiej nazwanym wariantem jest irlandzki chicken fillet roll, czyli bagietka z filetem z kurczaka i dodatkami.

1 miejsce w Warszawie

Baingan Bharta to dymna pasta lub gęste warzywne curry z bakłażana pieczonego nad ogniem, na węglu, w tandoorze, na grillu albo w piekarniku. W północnoindyjskiej i punjabi wersji miąższ bakłażana rozgniata się i gotuje z cebulą, pomidorami, czosnkiem, zielonym chili i przyprawami, a potem podaje na ciepło z roti, chapati, parathą, naanem lub ryżem. Pokrewne regionalne odmiany obejmują m.in. bengalsko-bangladeskie Begun Bhorta z olejem musztardowym, cebulą i chili oraz Bihari/Bhojpuri Baigan Chokha podawane z litti.

17 miejsc w Warszawie

Bajeczna Misa Warzyw to udokumentowana pozycja menu restauracji Sphinx, opisywana po angielsku jako Veggie Bowl - Vegetarian. Nie wygląda na tradycyjne danie regionalne, lecz na firmową sałatę/misę warzywną opartą na pomidorach, cukinii, czerwonej cebuli, czerwonej papryce, pieczarkach, mieszance sałat, dressingu winegret i pieczywie czosnkowym. Występuje także wariant z grillowanym kurczakiem.

1 miejsce w Warszawie

Bajgiel to pieczywo w kształcie pierścienia, najczęściej z drożdżowego ciasta pszennego, które przed pieczeniem jest krótko gotowane lub parzone. Ta technika daje mu zwartą, sprężystą strukturę, lekko ciągnący miąższ oraz błyszczącą, czasem chrupiącą skórkę. Źródła łączą bajgle z żydowskimi społecznościami Polski oraz późniejszą popularnością w Ameryce Północnej, zwłaszcza w stylach nowojorskim i montrealskim. W menu restauracyjnym bajgiel często występuje jako baza kanapki z serkiem, rybą, jajkiem, warzywami, mięsem albo innymi dodatkami.

4 miejsca w Warszawie

To wspolczesne danie sniadaniowe lub lunchowe laczace gesty, sprzezysty bajgiel z kremowym awokado. Zrodla przepisowe pokazuja wersje z plasterkami lub pasta z awokado, czesto z serkiem smietankowym, zielenina, cebula, rzodkiewka, pomidorem, jajkiem albo wedzonym lososiem. Pochodzenie samego bajgla jest laczone ze spolecznosciami zydowskimi w Polsce i z kuchnia zydowsko-amerykanska, ale wariant z awokado jest raczej nowoczesna kanapka/tostem niz tradycyjnym daniem regionalnym.

1 miejsce w Warszawie

Bajgiel z bekonem to realna pozycja menu, ale nie ma jednej kanonicznej receptury: najczęściej oznacza kanapkę na opiekanym bajglu z bekonem, często uzupełnioną jajkiem i serem. Źródła restauracyjne i przepisy opisują warianty z grubszym bekonem, jajkiem sadzonym, jajkiem składanym lub gotowanym, serem amerykańskim albo cheddarem oraz opcjonalnym masłem lub sosem. Sam bajgiel ma potwierdzone korzenie w społecznościach żydowskich w Polsce, natomiast bekonowy wariant należy traktować jako nowoczesną północnoamerykańską kanapkę śniadaniową, szczególnie bliską kulturze bacon, egg and cheese w USA i Nowym Jorku.

1 miejsce w Warszawie

Bajgiel z bekonem i jajkiem to wariant północnoamerykańskiej kanapki śniadaniowej typu bacon, egg and cheese sandwich, podawany na bajglu zamiast na bułce lub chlebie tostowym. Źródła restauracyjne opisują go jako tostowany bajgiel z jajkiem, chrupiącym bekonem, często serem i dodatkiem masła albo sosu śniadaniowego. Sam bajgiel ma korzenie w żydowskiej kuchni Europy Wschodniej, szczególnie w polskim sztetlu, ale połączenie bekonu, jajka i sera na pieczywie jest przede wszystkim współczesnym daniem śniadaniowym USA i Kanady.

9 miejsc w Warszawie

Bajgiel z jajkiem to nie jedna ściśle skodyfikowana potrawa regionalna, lecz popularny typ kanapki na bazie bajgla i jajka. Źródła potwierdzają, że bajgle wywodzą się z żydowskich społeczności Polski i stały się szczególnie popularne w Nowym Jorku, a wersje z jajkiem funkcjonują jako śniadaniowe kanapki w menu restauracji i przepisach. Typowe dodatki to ser, bekon lub inne mięso, awokado, pomidor, zielenina, serek, pesto, majonez albo sos śniadaniowy.

5 miejsc w Warszawie

Bajgiel z mozzarellą to opisowa nazwa współczesnej kanapki w przekrojonym bajglu, a nie klasyczne danie o jednej potwierdzonej genezie regionalnej. Źródła kulinarne i menu potwierdzają typowy zestaw: bajgiel, mozzarella, pomidor, zielenina oraz pesto bazyliowe, oliwa albo wariant z mozzarellą di bufala. Profil składników nawiązuje do kuchni włoskiej i kompozycji caprese, natomiast sam bajgiel jako pieczywo ma osobną historię związaną z Europą Środkową, społecznościami żydowskimi i późniejszą popularnością w Ameryce Północnej.

1 miejsce w Warszawie

Bajgiel z serem i szynką to opisowa nazwa kanapki, a nie danie o jednej udokumentowanej genezie regionalnej. Źródła kulinarne potwierdzają realne warianty cheese and ham bagel oraz ham and cheese breakfast bagel, składane z bajgla, szynki i sera, często z dodatkami warzywnymi, jajkiem, musztardą lub majonezem. Sam bajgiel jest pieczywem o tradycji środkowoeuropejskiej i żydowskiej, spopularyzowanym w Ameryce Północnej, gdzie bajgle często funkcjonują jako baza kanapek śniadaniowych i lunchowych.

2 miejsca w Warszawie

Bakaliaros skordalia to klasyczne danie kuchni greckiej: smażony dorsz lub placuszki z dorsza podawane z intensywną skordalia. Skordalia jest gęstym sosem albo puree z czosnku, ziemniaków lub namoczonego chleba, oliwy i octu albo cytryny. Źródła wiążą danie szczególnie ze świętem 25 marca, czyli greckim Dniem Niepodległości i świętem Zwiastowania, ale podaje się je także poza tym kontekstem.

2 miejsca w Warszawie

Baklava to bogate ciasto deserowe znane w kuchni tureckiej, greckiej, bliskowschodniej i bałkańskiej. Składa się z wielu warstw cienkiego ciasta filo przekładanych orzechami, po upieczeniu nasączanych syropem albo miodem. Pochodzenie całego deseru jest sporne, ale wiele opracowań wiąże współczesną formę z kuchnią osmańską, a Gaziantep/Antep Baklavası ma potwierdzoną ochronę regionalną w UE.

143 miejsca w Warszawie

Źródła opisują bakłażan/eggplant/aubergine jako roślinę z rodziny psiankowatych uprawianą dla jadalnych owoców, które po obróbce stają się miękkie i dobrze chłoną tłuszcz, sosy oraz przyprawy. Hasło `Bakłażan` jest niejednoznaczne, bo może oznaczać składnik, grillowany lub pieczony bakłażan, faszerowaną połówkę, indyjskie curry z baingan, gruzińskie roladki badrijani albo śródziemnomorskie zapiekanki. W menu należy więc traktować je jako szeroką kategorię dań z bakłażana, chyba że nazwa doprecyzowuje technikę, farsz, kuchnię lub sos.

126 miejsc w Warszawie

Bakłażan faszerowany jest realnym daniem, ale nie jedną ściśle zdefiniowaną potrawą: w menu może oznaczać włoskie Melanzane ripiene, tureckie karnıyarık, imam bayıldı albo ogólną wersję restauracyjną. W wariancie włoskim, zwłaszcza kalabryjskim, połówki bakłażana wypełnia się miąższem, pieczywem, serem, jajkiem, ziołami i często zapieka w sosie pomidorowym. W wariantach tureckich bakłażan bywa nadziewany cebulą, czosnkiem, pomidorem, papryką, ziołami i przyprawami, z mięsem mielonym w karnıyarık albo bez mięsa w imam bayıldı.

1 miejsce w Warszawie

Balti jest daniem z kręgu brytyjsko-południowoazjatyckich curry, szczególnie kojarzonym z Birmingham i tamtejszym Balti Triangle. Typowo przygotowuje się je z kurczakiem, jagnięciną, baraniną, wołowiną, rybą albo warzywami w sosie na bazie cebuli, czosnku, imbiru, pomidorów i przypraw. Wyróżnia je szybkie smażenie/duszenie na mocnym ogniu w oleju roślinnym oraz podanie w tym samym stalowym naczyniu, często z chlebkiem naan.

28 miejsc w Warszawie

Balti Chicken jest popularnym daniem kuchni brytyjsko-południowoazjatyckiej: kurczakiem w gęstym, aromatycznym sosie curry na bazie cebuli i/lub pomidorów, z czosnkiem, imbirem oraz mieszanką przypraw. Współczesny styl balti jest najczęściej łączony z Birmingham i dzielnicą Balti Triangle, gdzie pakistańscy restauratorzy rozwinęli szybkie curry dostosowane do brytyjskich restauracji. Danie bywa podawane skwierczące w tym samym naczyniu, w którym było gotowane, często z naanem do nabierania sosu.

24 miejsca w Warszawie

Balti Fish to wariant dania balti, w którym głównym składnikiem jest ryba, np. dorsz, łosoś, tilapia albo inna ryba bez ości. Źródła opisują balti jako szybkie curry kojarzone szczególnie z Birmingham i pakistańsko-kaszmirską społecznością restauracyjną; wariant rybny występuje zarówno w menu restauracji, jak i w przepisach. Typowy sos opiera się na cebuli, czosnku, imbirze, pomidorach, kolendrze, chili i mieszankach przypraw, a danie podaje się z naanem lub ryżem.

5 miejsc w Warszawie

Balti Mutton jest mięsnym wariantem balti, czyli brytyjsko-południowoazjatyckiego curry kojarzonego szczególnie z Birmingham i tamtejszymi restauracjami balti. Danie opiera się na baraninie lub mięsie owczym w sosie z cebuli, pomidorów, czosnku, imbiru i przypraw takich jak kumin, kurkuma, garam masala i kozieradka. Charakterystyczne są szybka obróbka na wysokim ogniu, użycie oleju roślinnego zamiast ghee oraz podanie w tej samej stalowej misie, w której danie było gotowane. Warianty i nazwy w menu mogą mieszać określenia mutton, lamb, gosht i meat balti, zależnie od restauracji.

14 miejsc w Warszawie

Balti jest stylem curry kojarzonym szczególnie z restauracjami południowoazjatyckimi w Birmingham, przygotowywanym i często serwowanym w metalowej misce lub patelni zwanej balti/karahi. Wersja z krewetkami występuje w menu i przepisach jako Prawn Balti, Shrimp Balti albo King Prawn Balti. Typowy sos opiera się na cebuli, pomidorach, czosnku, imbirze i mieszance przypraw takich jak kumin, kolendra, kurkuma, garam masala i chili. Danie ma charakter aromatycznego, raczej intensywnego curry z jędrnymi krewetkami i gęstym sosem.

4 miejsca w Warszawie

Banana split to zimny deser lodowy, zwykle układany w długim naczyniu typu boat z dwiema połówkami banana po bokach. Klasyczna wersja zawiera trzy gałki lodów, najczęściej waniliowe, czekoladowe i truskawkowe, polane sosami owocowymi i czekoladowym, z bitą śmietaną, orzechami i wiśniami maraschino. Źródła łączą danie z kuchnią amerykańską; najlepiej udokumentowane pochodzenie wskazuje Latrobe w Pensylwanii i rok 1904, choć istnieją też inne historyczne roszczenia.

1 miejsce w Warszawie

Banan flambirowany to ciepły deser owocowy, najczęściej z bananów karmelizowanych na maśle z cukrem, a następnie flambirowanych rumem. W menu może oznaczać prostą francuskojęzyczną wersję bananes flambées albo blisko spokrewnione amerykańskie Bananas Foster z Nowego Orleanu, podawane zwykle z lodami waniliowymi. Źródła potwierdzają też warianty antillskie, karaibskie i reuniońskie, gdzie naturalnym składnikiem jest rum, często z cytrusami, wanilią lub cynamonem.

1 miejsce w Warszawie

Banan w cieście to deser owocowy: banan albo plantan jest obtaczany w cieście i smażony w oleju, aż z zewnątrz powstanie złocista, chrupiąca warstwa, a środek pozostanie miękki i słodki. W polskich menu restauracji azjatyckich występuje zwykle jako deser, często z sosem toffi, miodem, kokosem, sezamem, czekoladą albo lodami. Źródła anglojęzyczne opisują bliskie odpowiedniki jako banana fritters/fried banana, w tym chińskie smażone banany w cieście oraz południowo-wschodnioazjatyckie pisang goreng.

45 miejsc w Warszawie

Banan w miodzie to realna pozycja deserowa, ale nazwa nie ma jednego ściśle ustalonego standardu. W menu chińskich i azjatyckich restauracji spotyka się wariant jako "Fried Banana in Honey" lub "Fried Banana in Honey Sauce": ciepłe, chrupiące kawałki banana smażone w cieście albo panierce i podawane z miodem. W przepisach domowych ta sama idea bywa prostsza: banan smażony na patelni, karmelizowany miodem, czasem z cynamonem, migdałami, sezamem, lodami lub miętą.

1 miejsce w Warszawie

Banan w syropie to realna pozycja deserowa, ale nazwa jest opisowa i obejmuje kilka podobnych dań z różnych kuchni. Źródła potwierdzają filipińskie minatamis na saging z bananów saba/cardaba w syropie cukrowym, tajskie Gluai Namwa Chuean lub Kluay Khai Chueam oraz keralskie Pazham Pani/Nendhra Pazham Pani z bananów w syropie z jaggery lub palmowym. Przykład menu `Gayabakne Banana` potwierdza użycie nazwy jako deseru z banana w słodkim syropie w indyjskim stylu, ale nie udało się niezależnie potwierdzić tej konkretnej pisowni jako utrwalonej nazwy dania.

1 miejsce w Warszawie

Banan w tempurze to deser inspirowany japońską techniką tempury: dojrzały banan jest krojony, obtaczany w lekkim cieście i smażony do chrupkości. W menu restauracji sushi i azjatyckich występuje jako samodzielny deser albo składnik słodkich rolek, często z lodami, Nutellą, sosem czekoladowym, kokosem lub inną słodką polewą. Źródła potwierdzają japoński kontekst tempury, ale sam wariant z bananem jest raczej deserem restauracyjnym/fusion niż historycznie regionalnym daniem z jednego miejsca.

38 miejsc w Warszawie

Banany w cieście to deser z pokrojonych bananów obtoczonych w gęstym cieście naleśnikowym, kokosowym, ryżowym albo podobnym i smażonych na patelni lub w głębokim tłuszczu. W polskich przepisach występują jako prosty deser domowy, zwykle posypany cukrem pudrem, podawany na ciepło, czasem z czekoladą, miodem lub lodami. Pod angielskimi nazwami banana fritters, fried bananas albo bananas in batter podobne dania są szeroko znane w Azji Południowo-Wschodniej, m.in. jako indonezyjsko-malezyjskie pisang goreng, tajskie kluai khaek oraz filipińskie maruya lub pinaypay.

9 miejsc w Warszawie

Banchan (반찬) oznacza małe dania dodatkowe w kuchni koreańskiej, zwykle ustawiane na środku stołu i jedzone wspólnie razem z ryżem, zupą, jjigae lub daniem głównym. Nie jest to jedna stała receptura, lecz kategoria obejmująca m.in. kimchi, doprawiane warzywa, duszone lub smażone dodatki, tofu, owoce morza, mięso i placki. Smak i wygląd zależą od zestawu, ale typowy stół z banchan jest kolorowy, porcjowany w małych miseczkach i ma równoważyć danie główne różnymi smakami, teksturami oraz temperaturami.

1 miejsce w Warszawie

Bandeja Paisa to tradycyjne, bardzo sycące danie kuchni kolumbijskiej, silnie kojarzone z regionem Antioquia i szerzej z regionem Paisa/andyjskim. Zwykle składa się z fasoli, białego ryżu, chicharrón, chorizo, mielonej lub rozdrobnionej wołowiny, jajka sadzonego, dojrzałego platana, awokado i arepy. Charakterystyczna jest nie jedna technika gotowania, lecz bogaty zestaw osobno przygotowanych elementów podanych razem na dużym talerzu.

1 miejsce w Warszawie

Bánh mì to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań kuchni wietnamskiej: kanapka na lekkiej bagietce, wywodząca się z adaptacji francuskiego pieczywa w Wietnamie. W wersji kanapkowej najczęściej łączy białko, np. wietnamskie wędliny, grillowaną wieprzowinę, kurczaka, klopsiki, jajko lub tofu, z marynowaną marchewką i daikonem, ogórkiem, kolendrą, chili, majonezem, pâté albo sosem przyprawowym. Typowa forma street foodowa rozwinęła się szczególnie w Sajgonie w połowie XX wieku i jest podawana jako szybki posiłek, śniadanie albo przekąska.

2 miejsca w Warszawie

Bánh mì chảo to wietnamska wersja śniadania z pieczywem i jajkami, w której składniki typowe dla banh mi nie są wkładane do kanapki, lecz podawane w małej gorącej patelni. Najczęściej występują jajka sadzone, pate, kiełbasa lub szynka, czasem wołowina, pulpeciki, frytki, ser i sos pomidorowy albo sos na bazie pate. Bagietka banh mi jest podawana osobno, żeby rwać ją na kawałki, maczać w sosie i nabierać składniki z patelni. Źródła wiążą danie z kuchnią wietnamską i opisują popularne warianty od Hanoi po Hai Phong, Sajgon oraz południowy wariant bò né.

1 miejsce w Warszawie

Bánh Xèo to popularne danie kuchni wietnamskiej, którego nazwa odnosi się do skwierczenia ciasta wlewanego na gorącą, natłuszczoną patelnię. Placek robi się najczęściej z mąki ryżowej, wody, kurkumy, a w wielu wersjach także mleka kokosowego, po czym nadziewa krewetkami, wieprzowiną, kiełkami fasoli i ziołami. Podaje się go na gorąco, porwany na kawałki lub zawinięty w liście sałaty i świeże zioła, z sosem nước chấm albo innym dipem regionalnym. Źródła potwierdzają silne powiązanie z Wietnamem, szczególnie z wariantami południowymi i centralnymi.

1 miejsce w Warszawie